फादर्स डे स्पेशल : मुलीसाठी आईही, बाबाही… संघर्षावर प्रेमाने मात करणाऱ्या अभिजित देसुरकर यांची प्रेरणादायी कहाणी

 

“बाबा म्हणजे कष्टांचं दुसरं नाव…
बाबा म्हणजे न बोलता काळजी करणारा आधार…
स्वतःच्या वेदना लपवून मुलांच्या चेहऱ्यावर हास्य फुलवणारा देवदूत…”

फादर्स डे हा केवळ शुभेच्छांचा दिवस नाही; तो वडिलांच्या निःस्वार्थ प्रेमाचा, त्यागाचा, संघर्षाचा आणि कुटुंबासाठी केलेल्या अथक परिश्रमांचा सन्मान करण्याचा दिवस आहे. प्रत्येकाच्या आयुष्यात वडिलांचे स्थान अढळ असते. मात्र काही वडील असे असतात की, परिस्थिती त्यांच्यावर एवढी कठोर परीक्षा घेते की त्यांना केवळ वडीलच नव्हे, तर आईची भूमिकाही निभवावी लागते.

अशीच हृदयस्पर्शी आणि प्रेरणादायी कहाणी आहे बेनकनहळी येथील अभिजित प्रभाकर देसुरकर यांची…

सुखी संसाराला अचानक लागले ग्रहण

अभिजित आणि उज्वला देसुरकर यांच्या संसाराला सात वर्षे पूर्ण झाली होती. अनेक वर्षांच्या प्रतीक्षेनंतर त्यांच्या आयुष्यात अनुश्री या चिमुकलीचे आगमन झाले आणि त्यांच्या घरात आनंदाचा उत्सवच भरला. मुलीच्या बोबड्या बोलांनी घर दुमदुमू लागले. प्रत्येक आई-वडिलांप्रमाणे त्यांनीही आपल्या लेकीसाठी अनेक सुंदर स्वप्ने रंगवली होती.

पण नियतीने एका क्षणात सारे काही बदलून टाकले

यंदाच्या होळीच्या काळात घरासमोरील कचरा जाळताना अचानक उज्वला यांच्या अंगावर आगीची ठिणगी उडाली. काही क्षणांतच त्यांच्या कपड्यांनी पेट घेतला. गंभीर भाजलेल्या उज्वला यांना तातडीने रुग्णालयात दाखल करण्यात आले. तब्बल ५० ते ६० टक्के भाजलेल्या उज्वला यांनी अडीच महिने मृत्यूशी झुंज दिली. आज त्या उपचारानंतर बऱ्या होत असल्या तरी पूर्वीसारखे दैनंदिन काम करणे त्यांना शक्य नाही.

आणि एक बाबा बनला आई…

पत्नी रुग्णालयात मृत्यूशी लढत असताना दुसरीकडे अवघ्या दोन वर्षांच्या अनुश्रीला आईची माया हवी होती. अशा वेळी अभिजित यांनी खचून न जाता जबाबदारीचे शिवधनुष्य उचलले.

दिवसभर रुग्णालयात पत्नीच्या उपचारांसाठी धावपळ आणि रात्री मुलीचा सांभाळ… हा त्यांचा दिनक्रम झाला. अनुश्रीची आंघोळ घालणे, तिला तयार करणे, जेवण भरवणे, शाळेत पाठवणे, अभ्यास घेणे, फिरायला नेणे, तिचे हट्ट पुरवणे, रात्री कुशीत घेऊन झोपवणे… आई करत असलेली प्रत्येक जबाबदारी त्यांनी स्वतःच्या खांद्यावर घेतली. आज अनुश्रीसाठी तिचे बाबा म्हणजेच तिची आई, तिचे मित्र, तिचा आधार आणि तिचे संपूर्ण विश्व आहेत.

“तू आजही मला तितकीच आवडतेस…”

पत्नीच्या भाजलेल्या शरीराकडे पाहून अनेक जण दया व्यक्त करतील; पण अभिजित यांनी प्रेम व्यक्त केले.

शरीरावर जखमांच्या खुणा असल्या तरी मनातील प्रेम तसूभरही कमी झाले नाही. उलट “तू आजही मला तितकीच आवडतेस” असे सांगत ते उज्वलांना मानसिक बळ देतात.

संकटाच्या काळात हात सोडणारी माणसे अनेक असतात; पण हात घट्ट धरून उभे राहणारे खरे जीवनसाथी फार कमी असतात. अभिजित यांची ही साथ प्रत्येकासाठी आदर्श ठरावी अशीच आहे.

डोळ्यांत अश्रू… चेहऱ्यावर हसू

पुरुष रडत नाहीत, असे म्हटले जाते. प्रत्यक्षात ते रडतात; पण अनेकदा आपल्या माणसांसाठी अश्रूंना डोळ्यांतच कैद करून ठेवतात.

अभिजित यांच्याही मनात वेदना आहेत, चिंता आहे, भविष्याची काळजी आहे. मात्र पत्नी आणि मुलीसमोर ते नेहमी हसतमुख राहतात. कारण त्यांना ठाऊक आहे की, घरातील आधारस्तंभ खचला तर संपूर्ण कुटुंब कोसळेल.

कुटुंबाची भक्कम साथ

या संघर्षमय प्रवासात दोन्ही कुटुंबे अभिजित आणि उज्वला यांच्या पाठीशी खंबीरपणे उभी आहेत.

अनुश्रीचे आजी-आजोबा अनुसया आणि प्रभाकर देसुरकर, काका अरुण देसुरकर, आत्या अपर्णा मायाण्णाचे यांनी मोलाची साथ दिली आहे.

तर उज्वला यांचे भाऊ वैभव पवार यांनी अनेक रात्री रुग्णालयात जागून काढल्या. आई छबू पवार आणि वडील मधुकर पवार यांनी शेतीची कामे बाजूला ठेवून तीन महिने लेकीच्या उपचारासाठी धावपळ केली.

आर्थिक संकटही मोठे

अभिजित हे व्यवसायाने इलेक्ट्रिकल कामगार आहेत. मात्र सध्याच्या परिस्थितीत पत्नीची सेवा आणि मुलीची जबाबदारी सांभाळताना नियमित काम करणे त्यांच्यासाठी अशक्य झाले आहे.

उपचारासाठी लाखो रुपयांचा खर्च झाला असून आजही औषधे आणि पुढील उपचार सुरू आहेत. त्यामुळे आर्थिक भार प्रचंड वाढला आहे. या कुटुंबाला समाजातील दानशूर व्यक्ती, संस्था आणि लोकप्रतिनिधींकडून मदतीची अपेक्षा आहे.

सलाम त्या बाबांना…

आजच्या फादर्स डेच्या निमित्ताने अभिजित देसुरकर यांच्यासारख्या प्रत्येक वडिलांना सलाम, जे स्वतःच्या दुःखाला बाजूला ठेवून कुटुंबासाठी जगतात.

कारण…

बाबा हा केवळ नात्याचा शब्द नसतो.
तो संकटात खंबीर उभा राहणारा आधार असतो.
तो मुलीच्या डोळ्यातील विश्वास असतो.
तो पत्नीच्या आयुष्याला दिलेला धीर असतो.
आणि स्वतः तुटत असतानाही कुटुंबाला सावरणारा अदृश्य देव असतो.

आज अनुश्रीच्या छोट्याशा जगात तिचे बाबा म्हणजेच तिची आई, तिचा मित्र, तिचा हिरो आणि तिचा संपूर्ण संसार आहेत…

            – राधिका सांबरेकर, पत्रकार – बेळगाव